📢 PREMIUM ЭРХ ХЯМДАРСАН БАЙГАА ТУЛ ХУДАЛДАН АВАЛТ ХИЙГЭЭД ХҮССЭН НЭГ ЗУРАГТНОМОО САЙТАД НЭМҮҮЛЭЭРЭЙ
← Тэг Цэг

Бүлэг 4

Тэг гэдэг үг

Инээд түүнийг гэр хүртэл даган ирэв.

Тэр талбайгаас гарахдаа хэнтэй ч ярьсангүй. Хотын ахлагч түүнд ямар нэгэн юм хэлэх гэж байсан ч Тэмүүлэн сонссонгүй. Тэр олны дундуур алхаж, хүмүүс түүнд зам тавьж өгөв. Яг өвчтэй хүнд зам тавьдаг шиг. Бага зэрэг хол.

Гудамжны хүүхдүүд араас нь гүйж ирэв.

«Тэг! Тэг!»

Тэд хуруугаараа агаарт тойрог зурж, бие бие рүүгээ үзүүлнэ. Нэг нь шороон дээр саваагаар том тэг зураад, түүний голд нь үсэрч, «Би Тэмүүлэн! Би хоосон!» гэж хашгирав. Бусад нь хөхрөн инээв.

Зах дээрх эмэгтэйчүүд өрөвдсөн нүдээр толгой сэгсэрнэ. «Хөөрхий амьтан» гэж нэг нь шивнэв. «Өнчин, дүү нь өвчтэй, одоо бас…» Өөр нэг нь түүнд хатаасан ааруул сунгав.

Тэр авсангүй. Тэр өглөө хашааны эмгэнээс авсан ааруул өвөрт нь хэвээр байлаа. Дэвтрийн хажууд.

Номин түүнийг дагах гэсэн. Тэр олны дундаас «Тэмүүлэн!» гэж дуудсан. Гэвч хүмүүс түүнийг хүрээлж, баяр хүргэж, гараас нь татаж, бэлэг өгч, нийслэл, академи, алдар нэрийн тухай ярьж байв. Дашдорж өөрөө ирж түүний мөрийг алгадан, ямар нэгэн цаас гаргаж үзүүлэв. Номин хүмүүсийг түлхэх гэж оролдсон ч ээж нь түүнийг тэврээд тавьсангүй.

Батхүү хүртэл ээжийнхээ гарт баригдаж, нэг гараараа чихээ чимхүүлсээр, нөгөө гараараа хаалгаа чирсээр гэр лүүгээ хөтлөгдөв.

Отгоог найман дүү нь хүрээлжээ.

Тэмүүлэн ганцаараа алхав.

Тэр гэртээ орж ирээд хаалгыг хаав. Дараа нь хаалга налан, газар суув.

Гэр чимээгүй байлаа. Сувдаа хараахан ирээгүй. Хөршийн эмгэн түүнийг аажуухан хөтөлж ирж байгаа байх. Гал унтарсан. Тогоо хүйтэн. Зөвхөн цонхоор орж ирэх үдийн нарны туяанд тоос бүжиглэнэ. Өглөөнийх шиг. Алтан бөөм.

Тэр гараа өргөж, алгаа харав. Тэнгэрийн Чулуунд хүрсэн алга. Хүйтэн нь хараахан гараагүй байлаа.

Түвшин 0.

Тэр нүдээ анив. Талбай дээрх саарал үсэг нүдний нь өмнө тод хэвээр. Анги: —. Зураас. Анги ч байхгүй. Сэлэмчин ч биш, харваач ч биш, бамбайчин ч биш. Юу ч биш.

Тэмдэглэл. ???

Тэр өвөрт буй дэвтэрт гараа хүргэв. Тэмдэглэл. Энэ дэвтэр. Өглөө гэнэт гарч ирсэн дэвтэр. Түүний гар бичмэлээр «Бүү итгэ» гэж бичсэн. Тэнгэрийн Дуу түүнд дэвтэр өгсөн. Ур чадвар биш. Зүгээр л хоосон цаас.

Тэр инээх гэсэн. Бүтсэнгүй. Тэр уйлах гэсэн. Тэр ч бүтсэнгүй. Түүний дотор юу ч үгүй байлаа. Тэг шиг.

Хаалга тогшигдов. Дараа нь зөөлөн нээгдэв.

Сувдаа хөнжлөө ороосон чигтээ хөлөө чирэн орж ирэв. Хөршийн эмгэн түүнийг үүдэнд хүргээд, Тэмүүлэн рүү нэг харж, юу ч хэлэлгүй явав.

Сувдаа хаалгыг хаагаад, удаан алхаж ахынхаа хажууд ирээд суув. Шалан дээр, хаалга налан. Тэр хөдлөхгүй хуруунуудаараа хөнжлөө засах гэж хоёр удаа оролдоод, болив.

Тэд хэсэг чимээгүй суув.

«Түвшин 0 гэнэ ээ» гэж Тэмүүлэн эцэст нь хэлэв.

Хоолой нь хэлбэрэлзэв. Тэр түүнийг засах гэж оролдсонгүй.

«Хүн бүр нэгээс эхэлдэг. Номин нэгээс. Батхүү нэгээс. Тэр худалдаачны хүү хүртэл, тэр Тоолуур гэдэг юу ч хийж чадахгүй ур чадвартай хүү хүртэл нэгээс эхэлдэг. Харин би…» Тэр гараа өргөөд, буулгав. «Би тэгээс ч эхлэхгүй. Тэг бол юу ч биш гэсэн үг.»

Тэр дүү рүүгээ харж чадсангүй.

«Би чамайг аварч чадахгүй нь, Сувдаа.»

Сувдаа хариу хэлсэнгүй.

Тэр ахынхаа гарыг хоёр жижиг гараараа атгав. Түүний хуруунууд хөдлөхгүй байсан ч алга нь хөдөлж байлаа. Тэр хоёр алгаараа ахынхаа гарыг хавчиж аваад, өөрийн өвөр дээр тавив. Дараа нь, тохойгоо ашиглан, нэг алгаараа ахынхаа хурууны үеийг нэг нэгээр нь дарж эхлэв.

Нэг. Хоёр. Гурав.

Тэр бага байхдаа ингэдэг байсан. Аянга буухад. Чоно улихад. Ээж нь нас барсан тэр шөнө, гурван настай охин ахынхаа гарыг атгаад, шөнөжин тоолсон. Арван тав хүртэл тоолоод, дахин эхэлнэ. Арван тав хүртэл. Дахин эхэлнэ.

Тэмүүлэн түүнийг зогсоосонгүй.

Дөрөв. Тав. Зургаа.

«Чи намайг аврах гэж хүчтэй болох ёсгүй» гэж Сувдаа арван тав хүрээд хэлэв. Тэр тоолохоо больсон ч ахынхаа гарыг тавьсангүй. «Хэн чамд тэгж хэлсэн юм?»

«Хэн ч хэлээгүй.»

«Тэгвэл яагаад тэгж боддог юм?»

Тэмүүлэн хариулт олсонгүй.

«Ах аа» гэж Сувдаа хэлэв. Тэр ахынхаа мөрөн дээр толгойгоо тавив. Түүний үс хуурай, нарийн, хуучин хөнжлийн үнэртэй. «Чи зүгээр л надтай хамт байх ёстой. Тэгээд л болоо.»

Тэр шөнө Мөнхтөр хаалга тогшив.

Тэр нүүрсэнд харласан хормогчоо тайлаагүй, ганц гараараа бүрээстэй тогоо барьжээ. Тогооноос хонины махтай шөлний үнэр ханхална.

Тэр огт юу ч асуусангүй. Тэр гэрт орж ирээд, зуухыг асааж, тогоогоо тавив. Түүний ганц гар хурдан хөдөлнө. Тэр сав суулгыг хаана хадгалдгийг мэднэ. Давс хаана байгааг мэднэ. Тэр энэ гэрт олон удаа ирсэн. Тэмүүлэнгийн ээжийг амьд байх үед ч.

Сувдаа зуухны дэргэдэх ширдэг дээр, хөнжлөө ороосон чигтээ суугаад, гал руу хөлөө сунгав. Тэмүүлэн тэдний хажууд.

Шөл буцлах үед өвгөн хэлэв.

«Тэг гэдэг юу гэсэн үг болохыг мэдэх үү?»

Тэмүүлэн толгой сэгсрэв. Тэр энэ үгийг өнөөдөр хангалттай сонссон.

Мөнхтөр шөлөө хутгав. Аажмаар, тойруулан.

«Хуучин цагт» гэж тэр хэлэв, «тоонд тэг гэж байгаагүй юм. Хүмүүс нэгээс эхэлж тоолдог байсан. Нэг хонь. Хоёр хонь. Хэрэв чамд хонь байхгүй бол юу ч хэлдэггүй байсан. Хоосон.»

Тэр шөлөө амсаад, давс нэмэв.

«Тэгээд нэг өдөр хэн нэгэн бодсон юм. Хоосон бол бас ямар нэгэн юм. Хоосон бол эхлэх газар. Тэгээд тэр хоосонд нэр өгсөн. Тэг.» Тэр хутгахаа зогсоов. «Тэр өдрөөс хойш хүмүүс арав, зуу, мянга тоолж чаддаг болсон. Учир нь тэгийг хасвал арав гэж юу ч үлдэхгүй. Нэг, тэгээр л арав болдог. Мянга бол нэг, гурван тэгээр.»

Тэр Тэмүүлэн рүү эргэж харав.

«Тоонууд бүгд түүнээс эхэлдэг. Нэг ч, зуу ч, мянга ч. Тэг бол хоосон биш, жаал минь. Тэг бол бүх зүйлийн өмнөх чимээгүй. Дуу эхлэхийн өмнөх амьсгаа.»

Галын гэрэл түүний үрчлээн дунд бүжиглэв.

Сувдаа инээмсэглэв. Тэр гал руу харсан чигтээ хэлэв. «Ах маань амьсгаа юм байна.»

Тэмүүлэн дүү рүүгээ харав. Дараа нь өвгөн рүү. Тэд хоёулаа түүнийг харж байлаа. Өрөвдөөгүй. Шоолоогүй. Зүгээр л… харж байлаа.

Тэр анх удаа өнөөдөр хоолой дахь чулуу хайлж байгааг мэдэрлээ.

Тэд шөлөө чимээгүй уув. Мөнхтөр Сувдааг хооллов. Халбагаар, тэвчээртэйгээр, нэг ч үг хэлэлгүй. Дараа нь тэр тогоогоо угааж, сав суулгыг байранд нь тавиад, хаалганы дэргэд зогсов.

«Маргааш эрт ир» гэж тэр хэлэв. «Нүүрс дуусч байна.»

Тэгээд явав.

Тэр шөнө, Сувдаа унтсаны дараа, Тэмүүлэн өрөөндөө лаа асаагаад дэвтрээ нээв.

Эхний хуудас.

Бүү итгэ.

Тэр түүнийг удаан ширтэв. Дараа нь хуудсыг эргүүлэв.

Хоёрдугаар хуудас өглөө хоосон байсан. Тэр санаж байна. Тэр бүх хуудсыг эргүүлсэн.

Одоо тэнд хэзээ бичигдсэн нь үл мэдэгдэх нэг мөр тодорчээ.

Бэх нь шинэ биш. Хуучин. Бүдгэрсэн. Яг эхний хуудасных шиг. Олон жилийн өмнө бичсэн мэт.

Түүний гар бичмэл.

Энэ удаа ч бас тэглээс эхэллээ.

Тэмүүлэн хөдөлгөөнгүй суув.

Тэр «ч бас» гэдэг хоёр үгийг удаан ширтэв.

Энэ удаа. Өөр удаа байсан гэсэн үг. Ч бас. Өмнө нь ч ийм байсан гэсэн үг. Тэглээс. Түвшин 0.

Лааны дөл чичирч, цаасан дээрх үсгүүд хөдөлж байгаа мэт харагдав. Салхи байгаагүй. Цонх хаалттай.

Тэр үзэг авч, мөрийн доор бичих гэж оролдов. Хэн бичсэн бэ?

Үзгийн үзүүр цаасанд хүрмэгц бэх нь шингэж алга болов. Цаас түүнийг ус шиг залгисан. Ул мөр ч үлдсэнгүй.

Тэр дахин оролдов. Хэн чи вэ?

Алга болов.

Тэр үзгээ тавив.

Тэр дэвтрийг хаагаад, хоёр гараараа цээжиндээ тэврэв. Дэвтэр бүлээн байлаа. Лугшиж байлаа. Зүрх шиг.

Тэр түүнийг шидэх ёстой гэж бодов. Шатаах. Худаг руу хаях. Хэн мэдэх вэ, юу гэдэг хараалын юм.

Тэр тэгсэнгүй.

Тэр дэвтрийг дэрэн доороо хийгээд, лаагаа унтраав. Харанхуйд хэвтэж, тааз руу харав. Тэр хагарал, тэр толбо, тэр аалз.

Гэнэт тэр өглөө юуг мэдэрснээ ойлгов.

Тэр энэ таазыг мянга мянган удаа харсан мэт санагдсан нь буруу биш байж магадгүй.

Тэр унтсангүй. Тэр үүр цайтал хэвтэж, Сувдаагийн амьсгааг сонсож, дэрэн доорх бүлээн дэвтрийн лугшилтыг мэдэрч байлаа.

Үүр цайхад хотын зүүн захаас дөшний анхны жингэнээ сонсогдов.

Нэг. Хоёр. Гурав.

Тэр босоод, нүүрсээ зөөхөөр явав.

← ӨмнөхЖагсаалтДараах →

💬 Comments