Бүлэг 3
Сэрэлтийн ёслол
Шаргал хотын төв талбай жилд нэг л удаа ийм дүүрэн байдаг.
Хотын бүх хүн тэнд байв. Малчид тал нутгаас ирж, мориндоо уясан гэр бүлээрээ хашааны дэргэд суужээ. Худалдаачид наймаагаа хаагаад, тэрэгнийхээ дээр зогсоно. Хотын ахлагч, гурван зөвлөх, Мөнгөн Тогоруугийн эмч, анчдын холбооны улаан царайт тарган ахлагч Дашдорж, бүгд модон тавцан дээр сууна. Хүүхдүүд хашааны оройд гарч, хөгшчүүл сандал авчирч, бүсгүйчүүд ааруул, боорцог тараана. Агаарт хуушуурын үнэр, айргийн исгэлэн үнэр, мөн хүмүүсийн хүлээлтийн тэр онцгой чимээгүй шуугиан.
Талбайн голд Тэнгэрийн Чулуу харлан сүндэрлэж байв.
Тэр хүний гурав дахин өндөр, гөлгөр, хар, нэг ч хагаралгүй, хэзээ ч тоос суудаггүй чулуу. Бороо түүнийг норгодоггүй, цас түүн дээр суудаггүй. Хүүхдүүд түүнд хүрэх эрхгүй. Насанд хүрэгчид ч хүрдэггүй. Жилд нэг өдөр, зөвхөн арван долоон насныхан.
Тэр хаанаас ирснийг хэн ч мэддэггүй. Гурван зуун жилийн өмнө тив даяар хот бүрийн талбайд нэг шөнийн дотор ургаж гарсан гэдэг. Тэр өдрөөс хойш Тэнгэрийн Дуу хүмүүст хүч хайрлах болсон юм. Түүнээс өмнө юу байсныг хуучин номонд бичдэггүй. Хуудас нь цагаан байдаг гэж хөгшчүүл ярьдаг.
Чулууны өмнө арван долоон насны залуус гандан ногоон өвс шиг эгнэн зогсож байв. Энэ жил Шаргалд хорин гурван хүн.
Тэмүүлэн эгнээний төгсгөлд, Номин, Батхүү хоёрын хооронд зогсоно. Батхүү хаалгаа газарт тулгаад, түүнийгээ налан, амьсгаадна. Тэр хотын захаас энд хүртэл түүнийг үүрч ирсэн байв.
«Хэрэв би муу ур чадвар авбал» гэж Батхүү шивнэв, «ээж маань намайг хаалга хулгайлсны төлөө ална.»
«Сайн ур чадвар авбал?» гэж Тэмүүлэн асуув.
«Тэгвэл ална. Гэхдээ бахархаж байгаад ална.»
Номин хоёулыг чимээгүй бай гэж тохойлов. Түүний нүд талбайн нөгөө талд, модон тавцан дээр сууж буй ээжид нь тусав. Ээж нь гараа даллав. Номин даллаагүй. Гэвч түүний чих улайв.
Тэмүүлэн олны дундаас нэг хүнийг хайв. Тэгээд олов.
Талбайн захад, хашааны дэргэд, хөршийн эмгэнд түшүүлэн Сувдаа зогсож байв. Цэнхэр ороолтондоо ороогдсон, ороолтныхоо ирмэгээр нүүрээ халхалсан. Тэр ирэх ёсгүй байсан. Эмч хориглосон. Тэмүүлэн хориглосон.
Гэвч тэр ирсэн. Мэдээж тэр ирсэн.
Сувдаа ахыгаа хармагц хөдлөхгүй гараа өргөх гэж оролдов. Бүтсэнгүй. Тэгэхээр тэр тохойгоороо даллав. Тэмүүлэн инээмсэглэв.
Хотын ахлагч босов. Хонх дуугарав. Талбай чимээгүй болов.
«Шаргалын хүүхдүүд» гэж ахлагч хэлэв. Түүний хоолой хуучин, гэвч хүчтэй. «Өнөөдөр та нар Тэнгэрийн Дууг сонсоно. Тэр юу ч хэлсэн бай, та нар Шаргалын хүүхдүүд хэвээр байна. Эхний хүн.»
Номин түрүүлж гарав. Нэр дуудагдахыг ч хүлээсэнгүй.
Тэр огт эргэлзсэнгүй. Тэр чулууны өмнө ирж, нэг агшин зогсоод, алгаа гөлгөр хар гадаргуу дээр наав.
Хэсэг юу ч болсонгүй.
Дараа нь чулууны гүнээс алтан туяа нэвчив. Эхлээд Номины алганы дор, дараа нь хуруу бүрийн эргэн тойронд, тэгээд чулуун дээгүүр гол мөрөн шиг урсаж, талбай бүхэлдээ гэрэлтэв. Хүмүүс нүдээ халхлан ухарч, тэнгэрт хаа нэгтээ хонх цангинах шиг болов. Нэг. Хоёр. Гурав.
Талбайн дээгүүр, бүгдийн нүдэнд харагдахуйц, алтан үсэг тодров.
[Нэр: Номин] [Түвшин: 1] [Анги: Сэлэмчин] [Ур чадвар: Тэнгэрийн Сэлэм — SS зэрэглэл]
Талбай нэг агшин хөлдөв.
Дараа нь дэлбэрэв.
Олон түмэн шуугилдав. Хүмүүс хашгирч, алга ташиж, бие бие рүүгээ «SS! SS!» гэж давтана. Шаргал хотод зуун жилд нэг ч SS гарч байгаагүй юм. Хамгийн сүүлийн S хорин жилийн өмнө байсан бөгөөд тэр хүү нийслэл рүү явсаар хэзээ ч буцаж ирээгүй.
Номины ээж хашгиран уйлж, хажуудаа суусан бүх хүнийг тэвэрлээ. Хотын ахлагч малгайгаа тайлан мэхийв. Дашдорж тавцнаасаа босоод, нүдээ ирмэлгүй ширтэнэ. Түүний толгойд аль хэдийн нийслэл рүү илгээх захидал бичигдэж эхэлжээ.
Номин чулуунаас гараа аваад, алгаа ширтэв. Түүний алган дээр нарийн алтан шугам гэрэлтэж байгаад унтрав. Тэр эргэж, Тэмүүлэн рүү харав.
Тэр инээмсэглээгүй. Түүний нүдэнд ямар нэгэн хачин юм байв. Айдас биш. Баяр ч биш. Санасан зүйл шиг. Яг л аль хэдийн мэдэж байсан юм шиг.
Тэр эгнээндээ буцаж ирээд, Тэмүүлэнгийн хажууд чимээгүй зогсов.
«Баяр хүргэе» гэж Тэмүүлэн шивнэв.
Номин хариу хэлсэнгүй. Тэр зүгээр л түүний хурууг атгав. Хэн ч хараагүй.
Дараагийн хүмүүс. Мал эмчийн хүү, D зэрэглэлийн [Эдгээх Гар]. Хотын ахлагчийн ач охин, C зэрэглэлийн [Галт Дөл]. Худалдаачны хүү, E зэрэглэлийн [Тоолуур]. Хүн бүрийн нэрийг дуудаж, алга ташина. Гэвч хүмүүсийн нүд Номин руу эргэсээр байв.
Тэгээд Батхүүгийн ээлж ирэв.
Тэр хаалгаа өргөөд чулуу руу явах гэтэл ахлагч ханиалгав. Батхүү хаалгаа газар тавиад, ичингүйрэн дахин алхав.
Тэр чулуунд том алгаа наав.
[Нэр: Батхүү] [Түвшин: 1] [Анги: Бамбайчин] [Ур чадвар: Төмөр Хана — A зэрэглэл]
Батхүү хөдөлгөөнгүй зогсов. Дараа нь хаалга руугаа, дараа нь чулуу руу, дараа нь хаалга руугаа харав.
«Бамбайчин» гэж тэр шивнэв. «Хаалга. Ээж ээ! Хаалга ажилласан!»
Тэр баярласандаа хажууд нь зогсох хотын ахлагчийг тэврэн газраас өргөж, хоёр удаа эргэлдүүлээд буулгав. Ахлагч инээх үү, уурлах уу гэдгээ мэдэхгүй сахлаа засав. Олон түмэн хөхрөн инээв. Батхүүгийн ээж тавцнаас босоод, хүүгээ хуруугаараа заан «Хаалга!» гэж хашгирсан ч нулимсаа арчиж байлаа.
Тэдний дараа малчин айлын туранхай хүү гарав.
Отгонбаяр. Хүмүүс түүнийг Отгоо гэдэг. Хуучин дээл нь тохойгоороо цоорхой, гутал нь хоёр өөр өнгөтэй. Нэг нь хар, нөгөө нь бор. Тэр гэрээсээ гурван өдөр алхаж ирсэн бөгөөд хөл нь шалбархай. Тэр чулууны өмнө ирээд, гараа дээлэндээ хоёр удаа арчив.
[Нэр: Отгонбаяр] [Түвшин: 1] [Анги: Харваач] [Ур чадвар: Салхины Сум — B зэрэглэл]
Отгоо ичингүйрэн толгойгоо маажив. Олны дундаас нэгэн эмэгтэй найман хүүхдээ тэврэн инээж байв. Хүүхдүүд «Ах! Ах!» гэж хашгирав.
Отгоо тэдэн рүү гараа даллаж, бага зэрэг уйлмаар болов.
Түүний араас нэг нэгээр. Хорин хоёр хүн. Хорин хоёр хувь заяа.
Эцэст нь Тэмүүлэнгийн ээлж ирэв.
«Тэмүүлэн» гэж ахлагч дуудав.
Тэр чулууны өмнө алхав. Хорин алхам. Түүний хөл хачин хүнд, чулуун замын тоос хүртэл чанга сонсогдоно.
Тэр чулууны өмнө зогсов. Тэр эргэж харав.
Номин түүн рүү толгой дохив. Батхүү хаалгаа өргөөд эрхий хуруугаа гаргав. Отгоо хоёр гараараа нударга зангидав. Олны цаана, хашааны дэргэд Сувдаа ороолтондоо ороогдон зогсож байв. Тэр тохойгоороо даллав.
Тэмүүлэн чулуу руу эргэв.
Түүний гадаргуу гөлгөр, хар, толь шиг. Тэр өөрийн тусгалыг харав. Туранхай хүү, хуучин хөх дээл, бүсэндээ мөнгөн голтой хутга. Нүд нь яагаад ч юм тэр өглөөнийх шиг гунигтай.
Тэр чулуунд алгаа наав.
Чулуу өвлийн мөс мэт хүйтэн байлаа. Хүйтэн нь алгаар нь орж, бугуйгаар нь, гараар нь өгсөж, цээжинд нь, дэвтэр хэвтэж буй газарт хүрэв. Дэвтэр тэр агшинд гал шиг халуу оргив.
Хэсэг юу ч болсонгүй.
Алтан туяа гарсангүй. Хонх дуугарсангүй. Талбай чимээгүй хүлээв. Хэн нэгэн ханиалгав.
Дараа нь Тэмүүлэнгийн толгойд хүйтэн, тэгш хоолой сонсогдов. Тэр Тэнгэрийн Дуу байв. Гэвч бусдын тайлбарласан шиг хүчтэй, сүрлэг биш. Ямар нэгэн ядаргаатай. Яг л ижил үгийг мянга, мянга, мянган удаа хэлсэн хүний хоолой шиг.
Мөн нэг зүйл. Хоолой түүнийг таньж байх шиг санагдав.
Талбайн дээгүүр үсэг тодров. Алтан биш. Саарал.
[Нэр: Тэмүүлэн] [Түвшин: 0] [Анги: —] [Ур чадвар: Тэмдэглэл — ??? зэрэглэл]
Талбай чив чимээгүй болов.
Нэг амьсгаа. Хоёр.
Дараа нь хэн нэгэн тас хийтэл инээв. Талбайн арын хэсгээс, хашааны оройн хүүхдүүдийн дундаас.
Нэг.
Дараа нь хоёр. Гурав. Худалдаачны тэрэгнээс. Малчдын дундаас. Тавцан дээрээс, хэн нэгэн зөвлөх амаа халхлан.
Удалгүй бүх талбай хөхрөлдөөнд автав.
«Тэг!»
«Түвшин 0 гэнэ!»
«Ийм юм байдаг юм уу?»
«Чулуу эвдэрчихсэн юм биш үү?»
Түвшин 0. Энэ тивийн түүхэнд хэзээ ч гарч байгаагүй тоо. Хамгийн муу хүн ч, хамгийн сул нь ч, Түвшин 1-ээс эхэлдэг. Тэнгэрийн Дуу хэнийг ч тэгээр үнэлдэггүй. Тэг гэдэг тоо байдаггүй.
Дашдорж тавцан дээр хөхрөн инээж, хажуудаа суусан хүний мөрийг цохив.
Тэмүүлэн чулуунаас гараа аваад, хүйтэн алгаа нударга болгон зангидав.
Тэр инээдийг сонсоогүй. Тэр Номины царай цайхыг хараагүй. Батхүүгийн хаалгаа газар унагахыг хараагүй. Отгоогийн гараа доош унжуулахыг хараагүй.
Тэр зөвхөн нэг зүйлийг харж байв.
Талбайн захад, хашааны дэргэд жижиг охин даллахаа болив. Тэр тохойгоо доош буулгав. Ороолтныхоо ирмэгийг нүүрэндээ татав. Хөршийн эмгэн түүнийг тэвэрлээ.
Сувдаа уйлаагүй. Тэр зүгээр л ахыгаа ширтэж байлаа.
Тэр харцад гуниг байсангүй. Өрөвдөл ч байсангүй. Тэмүүлэн тэр харцыг ойлгосонгүй. Хожим, маш хожим тэр ойлгох болно.
Тэр харц нь хэлж байсан юм. Энэ удаа ч бас.